L’Heure du Malheur veranderde voor één avond in L’Heure de la Jouissance

Een mooi Kader : de Huset

De titel maakt meteen duidelijk dat het optreden van de relatief onbekende band een voltreffer was. Ze hadden vorige week een CD-release concert gegeven in Gent en nu dus een Café Concert dat meer weg had van een familie-living concert. De Huset was dan ook een uitgelezen plek om hen unplugged bezig te zien in een uitzonderlijk kader van melancholie en gezelligheid.

Huset is een stijlvol herenhuis dat de tand des tijds doorstaan heeft maar waar de letsels nog zichtbaar zijn in alle details. Twee barpiano’s, gezellige oude tafeltjes, schemerlampjes, porseleinen beeldjes, stijlvolle lusters : alles ademt nog de grandeur van weleer uit. In dit kader paste de twee gasten van L’Heure du Malheur perfect, Sander en Brian zaten rustig te wachten in één van fauteuils op de komst van het publiek.

Het is eens iets anders dan de concerten in De Vooruit, De Casino of de AB, dit is geen muziektempel maar trekt wel het juiste publiek. Voor mij zijn deze kleine concerten belangrijk om het hele spectrum te blijven volgen. Niet alleen mainstream maar ook de opkomende bands. Ik weet dat muzikanten hard moeten knokken om de podia te halen, respect… In Gent zijn er wel wat mogelijkheden maar er zijn ook vele bands.

 

Het unieke : Close harmony

Close harmony kom je tegen in alle muziekgenres als een meerstemmigheid met of zonder begeleiding van muziekinstrumenten. We kennen Simon & Garfunkel het beste, maar ook The Everly Brothers. Als de klanken en akkoorden goed zitten ontstaan er een wrijving en dit geeft een rijkdom aan de muziekbeleving. Dit is iets anders als samenzang begeleid met akkoorden op gitaar.

Dit moet je eerst weten alvorens je L’Heure du Malheur kan smaken of beoordelen. Ze speelden twee nummers “van vroeger”. Sander zei dat ze bijna 7 jaar oud waren. Wel, die oude nummers kan je rekenen bij de groep van bonfire-nummers van de scouts, goed maar niet goed genoeg. Gelukkig is het duo geëvolueerd waardoor ze met één van de songs van hun CD zijn geselecteerd voor De Nieuwe Lichting 2015. De jury heeft zeker de techniek van close harmony herkent, gewaardeerd en daarmee respect getoond voor een genre dat aan het uitsterven is. Vorig jaar stemden ze Folie Douce erin met hun poppy folk, dit jaar mag het L’Heure du Malheur zijn.

Unplugged zijn de boys heel fragiel, breekbaar en het publiek moet heel stil zijn om dit te kunnen smaken. Zelfs het klikken van mijn fotocamera was er teveel aan. Met de super akoestiek van de Huset werd een het uitzonderlijke ervaring die de temperatuur van buiten (rond de 5 graden) deed stijgen in de harten van alle aanwezigen naar een plus 40 graden. Warmte en de la jouissance.

 

Nieuwe CD : Forêt d’étoiles

Natuurlijk was het de bedoeling om de nieuwste CD, Forêt d’étoiles, te promoten en alle acht nummers passeerden de revue.
De avond opent met “That time We Lived”, een opwarmer die ze nodig hebben want de harmony was nog niet close genoeg.
“Hear me now” brengt ons in de sfeer en de harmony is er helemaal met de line “on top of the world” en “here we are today”. Hetgeen L’Heure speciaal maakt is de spanning die ontstaat tussen het gitaarspel van Sander en Brian, akoestisch versus elektrisch én de spanning tussen hun stemmen, de zware mannelijke ondertoon die dienst doet als bas en de fragiele kopstemmen.

Na één van de oudere nummers, “Tree of Life”, volgt “Reborn” ingeleid door Sander die nog eens onderlijnt dat de locatie zo fantastisch is en dat hij verliefd is het gebak van het huis. Sluit je ogen en loop weg, zo luidt de uitnodiging en dat doe ik heel graag. Niet kijken, echt luisteren.
“I play a song for you tonight” is een line uit het zesde nummer van de avond, “The Last Song”, open your mind and let me speak to you soul to soul, we mogen even meekijken in de ware gedachten van de heren.

Het selectienummer bij StuBru was “Here Comes the Sound”, waar mij nog een uniek element opvalt van hun sound. Ze volgen niet het gewone patroon van refrein, strofe en bridge. En een laatste uniek element zijn de teksten waarin vele onderliggende boodschappen verweven zitten. De zinnen over dromen en een betere wereld blijven terugkomen zoals : come close to me and I want to search for a land of peace. Dat maakt het zo speciaal, ze hebben een boodschap tussen de lijntjes, subtiel even weg van de dagelijkse realiteit. Wie wil dat niet ?!

“The Kid” start als een Simon & Garfunkel-nummer nl. The Boxer en even dacht ik dat ze plagiaat zouden plegen maar gelukkig draaiden de akkoorden tijdig naar hun eigen creatie. We krijgen “The Woods” waar Brian een klein minuutje alleen speelt waardoor de symbiose met Sander nog beter uitkomt in het tweede deel van het nummer. Ze sluiten af met een nieuw nummer dat niet op de CD staat.
Ik voel me verbonden met de porseleinen beeldjes op de schouw want in die gemoedstoestand vertrek ik naar de bus richting Eeklo.

Google Authorship for Gommers Sarah