Mintzkov een phoenix in het kleine Eeklo – concert review.

Mintzkov1

Small is beautiful

Het was de eerste keer dat ik in mijn eigen stad naar een concert ging, raar maar waar want meestal is het de AB, de Vooruit of het Depot.  En dat gold ook voor Mintzkov die ons vertelden dat het 12 jaar geleden was dat zij in Eeklo speelden.  Dus in het zelfde schuitje voor een nieuwe Eeklo-ervaring. Bovendien was het mijn eerste Mintzkov concert, niet zozeer omdat ik ze niet graag hoorde maar omdat ik een tijd lang buiten activiteit was door ziekte.


De N9villa is een speciale plaats voor concerten, gelegen op de befaamde Route N9 from Ghent to Bruges. Als je het niet kent, bent je er zo voorbij want het ziet er uit als een gewoon rijhuis.  Eenmaal binnen is het een gezellige club mét bar voor een 100-tal aanwezigen. Ik had gelezen dat Mintzkov terug naar de basis wou en vandaar waarschijnlijk dat ze de gezelligste club van Vlaanderen op hun lijstje hadden gezet.

Mintzkov3

Sky hits Ground

Ooit winnaars van Humo’s Rock Rally (was het 2000 of 2001 ?) en na drie CD’s doorgegroeid tot een vaste waarde in ons kleine landje. Ondanks de verwijzingen door menig reviewer naar Deus, is voor mij Mintzkov een buitenbeentje.  Ik hou erg veel van gitaargroepen/rockbands die een uniek kader brengen, die hun eigenheid letterlijk en figuurlijk uitspelen. Bij Mintzkov zijn alle leden uniek en kan je over elk van hen een dichtbundel schrijven.

Zo is er de coole, ongenaakbare schoonheid, Lies Lorquet, die alles aan zich laat voorbijgaan. (ze bleef voor de bisnummers gewoon staan op het podium terwijl de rest toch even verdween en dacht bij zichzelf, WHTVR)  Min Chul is zowel door zijn verschijning als door zijn linkshandig drummen een verademing omdat hij er steeds iets speciaals uithaalt. (meestal hebben drummers een bijrol maar Min Chul aanvaardt dat niet en speelt zich in de kijker) De wat apatische, met grote nerd-bril toetsenman, Pascal Oorts, is een genie in de opvulsound en gitarist Daan Scheltjens beweegt zo hyperkinetisch over het podium dat ik hem zelfs niet op foto kreeg. Om maar te zwijgen van zanger en frontman Philippe Bosschaerts die zodanig aan zijn Fender trekt, dat ik mij afvraag hoeveel van die kleinnoden hij moet aankopen per jaar.

Hoe krijg je een kleine club plat ?

Wel, dat moet je aan Mintzkov vragen.  Op geen tijd, zijnde na het eerste nummer was de zaal mee.  Aanstekelijke rock, ontdaan van de actueel soms storende indiegalmen, recht af recht aan.  Ik was op zoek naar dat unieke en na enkele nummers kwam het naar voor : Mintzkov start aardig rockend, maar telkens, in een tweede helft van een nummer, is het alsof ze allemaal losbreken en er geen houden meer aan is. “Word of mouth” is zulk een juweeltje en als je daarbij “Arena” geserveerd krijgt, dan wordt je heel blij.

Er was heelwat nieuw materiaal en ook nummers die van onder het stof werden gehaald.  Het ene al wat beter als het andere maar nooit onder een kwaliteitslijn die Mintzkov zichzelf heeft opgelegd.  Zo was er “Roadbuilding” (over de famous N9), “Something never change”, “Let’s talk things over”  Kippevel en veel meer dan dat was het eerste bisnummer “Return & Smile”

Ruige samenzang

En om helemaal overstag te gaan kregen we nog als derde bisnummer “One Equals a Lot”, een nummer dat me doet denken aan my favorite of Deus, The Architect, maar anders en zelfs beter omwille van dat ruige gitaarspel mijn hoofd in extase brengt.  “Mimosa” werd de laatste en tegelijk één van de vele topmomenten van de avond, omdat in dit nummer die perfecte samenzang van Philippe en Lies zo goed uitkomt en mij onderste boven keert.

Het was lang geleden dat een band mij over de hele lijn heeft kunnen overtuigen. Ze hebben nog een hele reeks concerten voor de boeg, dus als de bliksem een ticket kopen, dat is mijn final advice.

Google Authorship for Gommers Sarah