One Bird Orchestra: harmonieën met kabaal

in 't kort.

journalist. Sarah Gommers

CHUM is niet alleen op zoek naar opkomend talent dat reeds 1500 volgers heeft op Facebook. Om eerlijk te zijn is Facebook niet altijd de leiddraad of een band goed is. Wat is trouwens de waarde van een ‘like’ als je de mensen erachter niet kent. De kwestie is dat CHUMbands meer zijn voor ons. CHUM staat nu eenmaal voor goede vrienden, en dat proberen we te zijn voor bands die het goed bedoelen, die gedreven zijn door passie.

Dankzij het Oostendse festival TAZ leerde ik One Bird Orchestra kennen. Het is niet alleen hun fysieke verschijning maar vooral hun muziek die mijn hart deed overslaan. Eerst dacht ik dat het ‘one bird’ zou zijn, one chick zoals de Amerikanen het zeggen. Nee, ze zijn met zijn vieren en zingen als één nachtegaal.

review.

Ik had de kans om hen beter te leren kennen op mijn vaste plek in Gent, nl. bij Consouling Records, een inspirerende plaats vol met muziek en bijhorende vibes. Mariske en Silke kwamen langs en we hadden een leuke ‘chat’. De talk ging over hun voorbeelden, hun vriendschap, hun achtergrond en hun toekomst. En de ijsbreker mocht deze keer een citaat zijn van Björk, een citaat dat op hun vi.be-profiel als eerste zin prijkt: “Singing is like a celebration of oxygen.”

“Als we in een bepaalde context spelen, willen we ons aanpassen. Onze muziek moet kunnen leven in afstemming met ons publiek.”

De ‘birds’ zijn geïnspireerd door oa. Björk maar bij uitbreiding door nog veel meer scandinavische muziek. Die contrijen hebben ons al veel muzikaal moois gebracht, dus dat was geen verrassing. En het is niet zozeer de melancholische ondertoon die hen aanspreekt maar de ongebreidelde creativiteit. Die insteek hebben ze zich eigen gemaakt en gebruikt als voedingsbodem voor het opmaken van een repertoire om ‘U’ tegen te zeggen.

Waarom? hoor ik jullie vragen. Wel elke vergelijking vervalt als je de EP tien maal beluisterd hebt. Het is geen acapella, geen close harmony, geen samenzang, geen gemoderniseerde klassiek, geen jazz… Het is dat alles en zoveel meer. One Bird Orchestra is uniek en dat mag geweten zijn.

“We staan altijd op scherp, je moet echt wel de pinken zijn”

Mariske start aarzelend en stelt zich hardop de vraag: “Hoe moet ik dit uitleggen? Björk is een inspiratiebron geweest voor ons allen maar we zijn daar ook snel van weggegaan omdat er zoveel andere invloeden op ons afkwamen. Het citaat beschrijft onze muziek wel heel mooi.” Silke vervoegt het gesprek: “We kennen elkaar al erg lang en hebben zo vele zaken aan elkaar doorgegeven. Maar een stempel als zou het melancholisch zijn of scandinavische trip, dat is niet ons gevoel.”

Ik gooi even in het midden: “Ik durf geen vergelijking aan.” Met als spontane reactie van beiden: “Dat is werkelijk een compliment. We willen niet als ‘iets’ bestempeld worden. En als mensen dan vragen wat we eigenlijk maken, geven hen de ruimte om er zelf naar op zoek te gaan.”
Alle nummers hebben een eigen verhaal. Ze ontstaan op een speelse manier waar ze samen op zoek gaan en waar iedereen elementen aan toevoegt. Zoals hun nummer “And the mermaids dance” dat wat betreft arrangementen strikt in elkaar zit, geeft hen toch nog die vrijheid om er zaken mee te gaan doen. Zo blijkt dat er regelmatig klanken veranderen en dat ze elkaar uitdagen om ‘out of the box’ te gaan. En daar ligt waarschijnlijk de kracht van the birds, nl. zonder scrupules elkaars grenzen verleggen.

“We kunnen van deze harde wereld ook wel eens een sprookjesbos maken, die natuurlijk wel zijn donkere kantjes heeft. Een ander licht werpen op de wereld, met een insteek waar emoties best wel belangrijk mogen zijn.”

Toch blijft alles coherent klinken omdat de scholing van het conservatorium hen geleerd heeft waar muzikale vrijheid, zeg maar improvisatie, start en eindigt. Techniek blijft de basis van hun performance. Iets wat de rechtgeaarde muziekliefhebber wel moet aanspreken. Ik noem het een jazz-combo met stemmen. En ook hierin zijn ze speciaal want ze gaan hun zang aanvullen met electronische add-ons. Geen etnische instrumenten zoals bv. bij Binti maar ieder zijn ding waaronder een keyboard, een drumsynth, enz… Ze treden op deze manier uit hun comfortzone. Zo hebben ze maandenlang muzikanten betrokken bij hun band maar uiteindelijk beslisten ze dat ze zelf deze bijkomende instrumenten moesten gaan integreren.

Wat is jullie drijfveer? En is het niet moeilijk om met vier dames steeds overeen te komen? Na een korte lachbeurt zeggen Mariske en Silke: “We hebben nog andere projecten waar we inzitten maar dit is het enige met alleen maar vrouwen. Er zijn trouwens nog geen wissels geweest. Geen enkele repetie is zo leuk als die van One Bird Orchestra. Er wordt over alles gepraat, over alles, ja over alles.” In deze leuke giechelsfeer gaat het gesprek verder en raken we het onderwerp aan van de stemmen. “We kennen mekaars stemmen zo goed, dat we elkaar kunnen en mogen uitdagen. We halen daardoor het beste naar boven.” Is het dan speelsheid dat jullie drijft? “Ja, dat klopt wel tenminste als je speelsheid niet verward met slordigheid. Het moet wel op niveau zijn. We balanceren steeds tussen heel berekend en heel vrij.”

Silke: “Het is voor ons belangrijker om bij elk optreden drie mensen diep geraakt te hebben, dan te veel met een plan in ons hoofd rond te lopen.”

Hoe zien jullie zelf de combinatie van frèle, breekbare stemcombinaties met eerder harde electronica? Jullie noemen het ‘harmonieën met kabaal’. Mariske: “Tegenstellingen doen mekaar steeds meer bloeien. Het harde en het frèle gaan er steeds beter uitkomen als je ze tegenover elkaar zet.” Silke: “De electronische klanken zijn redelijk recent en het ontwikkelt zich nog verder. Je mag nog meer in die richting verwachten.” En het is alsvolgt gegaan: “We hebben beslist om met zijn vieren verder te gaan. Dus hebben we een vriend gevraagd of we een synth mochten lenen. Het is dan die Juno geworden en dat bepaalt keiveel van de sound. Dat heeft voor het eerst een kleur gegeven. Dat waren best wel roekeloze beslissingen, echt wel.”

Oefenen, repeteren, uitpluizen, tot ze in februari klaar waren om de EP op te nemen. Ze blijven evolueren en ik heb het vermoeden dat ze ons nog gaan verrassen met nieuw werk in de komende maanden.

Als afsluiter, mijn advies: een absolute aanrader, dit moet je gezien, gehoord maar vooral gevoeld hebben. Vlaanderen is weer een topact rijker, leve de muziek.